Onu 1997-ci ildə Azərbayacana “Bakılı”nın prezidenti Misir Əbilov Ukraynadan dəvət etmişdi.

Əslən Rusiyadan olub Ukraynada doğulan və buranın vətəndaşlığını daşıyan hücumçu qısa zamanda ölkəmizdə məşhurluq qazanmağı bacardı.

1997-1999-cu illərdə “Bakılı”da (45 oyun, 7 qol) çıxış etdi, karyerasının ən parlaq illərini 1999-2005-ci illər aralığında (90 oyun, 28 qol)“Şəmkir”də yaşadı.

Azərbaycan çempionu oldu, Çempionlar Liqasında oynadı, qol vurdu, mərhələ adladı, bir sözlə, “Şəmkir” ona hər şey qazandırdı. Lakin ən çox arzuladığı şərəfə - Azərbaycan millisinin formasını geyinməyə nail ola bilmədi.

Stajlı futbol azarkeşləri söhbətin Viktor Kulikovdan getdiyini mütləq ki, anladı.

55 yaşlı keçmiş futbolçu 21 il əvvəl daşını atdığı futboldan uzaq düşüb. Nə “gördüm” deyən var onu, nə də eşidən.

Maraqlananda məlum oldu ki, Vitya karyerasını başa vurandan sonra nə Ukraynaya qayıdıb, nə də Rusiyaya üz tutub. Ailəsi ilə birlikdə Bakıda yaşayır. Başqa sanətin qulpundan yapışıb və çalışdığı sahədə kifayət qədər tanınır.

Jurnalistlərlə ünsiyyətlə arası olmayan “Şəmkir”in keçmiş “10 nömrə”si özünün də dediyi kimi, karyerasını başa vurandan, yəni 2005-ci ildən bu yana ilk dəfə müsahibə verərək Sportinfo.az-ın suallarını cavablandırdı.

(əvvəli ötən yazılarda -

https://www.sportinfo.az/idman_xeberleri/musahibe/247404.html

https://www.sportinfo.az/idman_xeberleri/musahibe/247483.html)

- Hansı klubdan təklif almışdız?

- O dönəmdə “Qarabağ”ın baş məşqçisi İqor Ponomaryov idi. Məni komandasında görmək istəyirdi. Çünki “Şəmkir”dəki uşaqların çoxu ora üz tutmuşdu. İsmayıl Məmmədov, Mehman Yunusov, Aqil Məmmədov, səhv etmirəmsə, Azər Məmmədov – hamı “Qarabağ”a keçmişdi. Getmək istəmədim, “Şəmkir”də qaldım.

- Karyeranızın Azərbaycan səhifəsi ilə bağlı statistik məlumatlarınız var? “Bakılı” və “Şəmkir”də keçirdiyiniz oyunların, vurduğunuz qolların sayı.

- Əlbəttə, varımdır. Amma bilmirəm hara qoymuşam (gülür). O vaxt Ukraynada xaricdə oynayan ukraynalı futbolçular barədə kitab dərc olunmuşdu. Azərbaycanda uğurlu karyera quran, Çempionlar Liqasında qol vuran futbolçu kimi mənim də adıma yer verilmişdi. Məhz həmin yazıda statistika bilgiləri var idi.

- Mətbuatla ünsiyyəti sevmirdiniz. Bu, nə ilə bağlı idi?

- İnanırsınız, indi də beləyəm. Həm futbol oynayan vaxtlarda, həm də karyeramı bitirəndən sonra Ukraynadan jurnalistlər zəng edib, danışmaq istəmədiyimi bildirmişəm. Bu, bilmirəm nə ilə bağlıdır. Sadəcə həmişə sual-cavabdan qaçmışam. Bəlkə də xarakterimlə, təbiətimlə bağlıdır.Bəlkə də ulduz həyatını xoşlamadığıma görədir. Sakit həyatı sevirəm. Heç kimə dəyməyim, heç kim də mənə toxunmasın. 55 yaşım var, indiyə qədər ilk dəfədir belə rahat və səmimi müsahibə verirəm (gülür).

- Komanda yoldaşınız Badri Kvaratsxeliya kimi, sizin də Azərbaycan millisinin formasını geyinmək imkanınız var idi. Niyə baş tutmamışdı? Kim mane olmuşdu?

- Bəli, mənə dəvət gəlmişdi. Sənədləri hazırlamışdıq, lazım olan işləri görmüşdük. Badrinin İsveçə qarşı debüt etdiyi matçda mən də oynamalıydım. Ukraynanın Azərbaycandakı səfirliyi vətəndaşlığımı dəyişmək istədiyimi biləndə konsert başladı. Müxtəlif problemlər və əngəllər çıxdı ortaya. Nəticədə vətəndaşlığı dəyişib Azərbaycan pasportu ala bilmədim. Badriyə qismət oldu, mənə yox.

- Həyatınız Ukrayna, soyadınız Rusiya ilə bağlıdır.

- Mən tər-təmiz rusam. Sadəcə Ukraynada anadan olmuşam, Ukrayna vətəndaşlığını daşımışam. Kökümüz çox qarışıqdır. Anamın dayısı Kiyevdə yaşayıb, atamın nənəsi Bryanskda. Atam Kurskda anadan olub, anam Vladivostokda. Qardaşımla mən Mariuopolda doğulmuşuq. Anamın soyadı Ukraynaya xas idi - Kiriçenko. Mən atamın soyadını götürmüşəm. Bir sözlə, qarmaqarışıqdır, özüm də baş aça bilmirəm (gülür).

- Yekunda sizi tanıyanlara nə demək istəyirsiniz?

- Məni xatırlayan hər kəsə salam göndərirəm. Allahdan hər birinə can sağlığı, xoşbəxt həyat və xoş gələcək arzulayıram. Ən böyük arzum budur ki, həyatı sevsinlər, yaxşı insanlarla qarşılaşsınlar.

HƏBİB